Uplynulý víkend byl ve znamení střídání. Střídání táborových běhů. Děje se to vlastně skoro každý prázdninový víkend. V pátek nebo v sobotu večer zahoří poslední táborový oheň, poslední noc a pak uklidit, zabalit a domů. A místa ve stanech obsadí další táborníci. Vzpomínky zůstanou v hlavách dětí i vedoucích hodně dlouho. Mezi nejsilnější zážitky patří posezení v kruhu u táborového ohně – už od nepaměti.

Spousta inspirace
O víkendu jsem využil dvě táborová pozvání. Obě daleko za hranicí Vysočiny. Sobotní odpoledne a večer jsem prožil v Raspenavě u oddílu Penguins, který je součástí spolku Klub Pathfinder. Část neděle jsem prožil kousek od Prachovských skal na táboře OST Apolena (ti jsou se svým táborem v polovině). Na obou místech jsem načerpal spoustu inspirace…
Desítky, možná i stovky…
Sobotní večer byl ve znamení posledního táborového ohně oddílu Penguins. Kroje, slavnostní slib nových členů oddílu, předávání Březových lístků a pasování nového vedoucího oddílu. A celá řada dalších táborových a oddílových tradic a rituálů. Když jsem celý ten cvrkot pozoroval, uvědomil jsem si, že ve stejnou chvíli hoří podobných ohňů po Česku desítky, možná i stovky. A všichni ti táboroví a oddíloví vedoucí dělají stejnou věc. Starají se o tisíce dětí všeho věku. Je to obrovská síla lidí, kteří si vezmou v práci dovolenou nebo oželí brigádnický výdělek a část léta věnují důležité práci pro druhé.

Všem jde o stejnou věc
Každá organizace, každý vedoucí to dělá trošku jinak. Někdy se tábory liší více, někdy v detailech. Ale výsledek je pořád stejný. Spokojené děti, odjíždějící se novými zážitky, kamarády, zkušenostmi, znalostmi. A skvělé, je, že spolu dokážeme mluvit, předávat si zkušenosti a navzájem si pomáhat. A je úplně lhostejné, jestli je člověk Penguin, Apolena, Junák nebo Pionýr… Na všech tábořištích nám jde o stejnou věc – zdravý rozvoj dětí a podíl na jejich výchově.
šéfredaktor
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
- Jan Burda
